زیر دوش یاد مدرسه و ایام دبیرستان افتاده بودم.... انقدر شیطون بودم که نگو..همه منو به اسم صدا میکردن از بابای مدرسه بگیر تا مدیر مدرسه... نگاری یه روز با شیلنگ تو حیاط مدرسه داشتم بچه هارو خیس میکردم که مدیر از پشت بلندگو صدا کرد فرهاد بس کن دیگه، همه زدن زیره خنده... نمیدونم چرا یادش افتادم... شاید واسه این بود که تو سردترین روزای زمستون آّ میپاشیدم رو بچه ها و سردی آّ امروزه حموم تداعی کننده اون روزا بود... بچگی هم عالمی داشتاااااا. نگاری همه جام تو بچگی شکسته و در رفته.هر جارو که فکرشو کنی... از سرم بگیر تا انگشتای پام... بگذریم...

نگاری جووووونم الهی فخلادیت پیش مرگ خانوم گلش بشه؛ خوبی؟ خوووووووبییییییییییییییی؟؟؟؟؟؟؟؟ خدا کنه خوب باشی، خدا کنه اتفاقی واست نیفتاده باشه، خدا کنه تمامه این دلواپسیام بی مورد باشه چقدر دلم برات تنگ شده خانوم گلم..... چقدر دلم برای نوشته هات تنگ شده.... وای نگاری کلافه ام.... نگاری جووووووونم الهی قربونت برم من، الهی فدات بشم من میپرستمت. نگاری عاشقتم. میمیرم بخدا برات. نگاری میپرستمت.نگاری میپرستمت.نگاری میپرستمت. نگاری میپرستمت.نگاری میپرستمت.... نگاری بخداوندی خدا دوست دارم... نگاری به بزرگی و عظمت خدا عاااااااشقتم..... میمیرم برات نگاری....

دلم برات تنگ شده... تو میدونی من چقدر کم تحملم ولی .... دوست دارم بیشرف. حالا هی ناز کن و ناز فروشی کن که من خریدارم.درسته خریدار ناشی هستم ولی عاشقتم. بوووووووووس.

دلم در حسرت یک دوست

دلم در حسرت یک دست

دلم در حسرت یک بی ریای ماندنی،ماندست

مرا امشب به مهمانی دلهای بهاری بر

مرا گاهی به به جشن خانه عشاق مهمان کن

برایم ساقری از دوستی پر کن

دلم تنگ است

دلت سنگ است

ببین این شیشه با آن سنگ چه معصومانه یکرنگ است

نگارم باش

تو یارم باش

ببین این عشق در پیشت چه .... و ..... است

دوست دارم.

عاشقتم.

میمیرم برات.

میپرستمت.

دیوووووونتم.

نگااااااااااریییییییییی جوووووووونم خیییییلیییییی دووووسسسست داااارم٪

قصه ی بی سر و سامانی من
باد با برگ درختان می گفت
باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ
بی تو در می ابم
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی ؟
نه ، دریغا ، هرگز
باورنم نیست که خواننده ی شعرم باشی
کاشکی شعر مرا می خواندی
بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه
بی تو سرگردانتر ، از پژوکم
در کوه
گرد بادم در دشت
برگ پاییزم ، در پنجه ی باد
بی تو سرگردانتر
از نسیم سحرم
از نسیم سحر سرگردان
بی سرو سامان
بی تو - اشکم
دردم
آهم
آشیان برده ز یاد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بی تو خکستر سردم ، خاموش
نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادی
نه خروش
بی تو دیو وحشت
هر زمان می دردم
بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد
و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
کاستن
کاهیدن
کاهش جانم
کم
کم
چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
ککش می دیدم
من به خود می گویم:
” چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد ؟