دستم را زیر چانه ام ستون می کنم و به بیرون و ماه و آسمان نگاه می کنم !

 پنجره را باز می گذارم ....

 هراز چندگاهی باد ، موهایم را در هوا معلق و سپس آرام رهایشان می کند .

پکی آرام به سیگار می زنم ... خاکسترش را روی لبه ی پنجره می ریزم و به تردد ماشین ها ،

صدای غرش آسمان و گاهی هم آدم ها می نگرم !

صدای خنده های بی مقطع کسی را می شنوم ....

 چشمانم به دنبال صدا می گردد . بالاخره پیدایش می کند .

 در ذهنم هیچ توصیفی برای لحظه ی تماشای آن دو ترسیم نکردم ! ....

 فقط به ناگاه دلم گرفت و فهمیدم که تحمل تنهایی و سکوت ، از آتش جهنم خدا هم برایم سخت تر شده ....

 به دنبال حرف دلم و دلتنگی نمی روم!

با آسمان خدا وداع می کنم ....

 پشت میزم می نشینم . چشمانم روی نام کتاب ها می چرخد : سعدی ، حمید مصدق ، فروغ فرخ زاد ،

فاضل نظری ، حافظ ، ورونیکا ، شازده کوچولو ، آریا مکنت ....

نه ! نام تو را هیچ کجای این کتاب ها نیافتم ....

بغض به گلویم چنگ می زند ....

 دنبال دلیل نمی گردم !!!!

 فکر می کردم با دود سیگار بغضم را می توانم خاموش کنم ... خیال باطلی است .... !!!!

صدای برخورد گریه های خدا را به شیشه ی پنجره ام می شنوم ....

 این بار پیاز ها را دور ریخته ام ، فلکه را محکم کرده ام و نگذاشتم چیزی شبیه به خاطره در

چشمانم فرو رود!!!!

کنار پنجره ام می ایستم ....

زمین دیگر خیس شده بود ....

 روی بخار شیشه ام آرام می نویسم :

زندگی زیباست .... ای زیبا پسند ؟!؟! ....

 در ادامه اش هیچ نمی نویسم .... می گذارم تا خدا ، خودش پاسخ به  سوالم را برایم بنویسد .... !

گاهی وقت ها دلم می خواهد بگردم به دنبال خدا .... دستش را بگیرم ....

 در چشمانش زل بزنم و بگویم :

می شود همین چند لحظه را میهمان آغوشت باشم !؟

 می خواهم این بار شانه های تو را خیس کنم و نهایت دردم را به تو نشان دهم ! ....

 با بغض به سمت میزم برمیگردم ، سرم را روی میز می گذارم ، چشمانم را می بندم ....

 دست کسی را روی شانه ام حس می کنم ، سرم را بلند می کنم ، به سویش برمیگردم ....

 و چه زیباست کسی ، زمانی بیاید که تیک تاک ساعت نبودنش را به رخ ات می کشند .... !!!!