عاشقتم نگاری

وارد اتاقم میشوم.

ساعت خیلی وقت پیش از ۵ گذشته است.

اولین جایی که حس می کنم برای سقوط بی درد است خودم را ول می کنم رویش.

سرم را می چسبانم کنار گلهای قالی"نزدیک گنجشک هایی که همیشه مات و مبهوت سر

جایشان خشک شده اند.

دوباره انگار بدجور خالی کرده ام.

حس عجیبی که هم شیرین است و هم ته دل آدم را می زند.

حسی که یک لحظه من را می برد به مارس ۱۹۸۷ و شاید هم دورتر.

نگاهم هنوز توی گلهای قالی گیر کرده است.تمام زندگی ام را به اجبار می بینم.

از چهره ی معصومانه ی کودکی هایم گرفته تا زمانی که پیکره ام لقب بالغ بودن را با چشیدن اولین

لذت شهوانی اش در آن خواب عجیب یدک کشید.

مثل ترسوهای بزدل دستانم می لرزد.

یک حسی مثل آن روزهایی که پشت چادر مادرم قایم می شدم .

به قول یک نفر نمی دانم چه مرگم است.بعضی چیز ها را نمی توان نوشت.

شاید می خواهد یک اتفاقی بیافتد.حتی مازوخیسم بودن هم حالم را سر جایش نمی آورد.

توی گوشم صدای دینگ دینگی نم رده ناله می کند.

صدایی مثل ضربه های آن مرد قد بلند خوش پوش با کروات مشکی که محکم می زند به

دکمه های پیانو.

همان مردی که دیشب جلوی تلوزیون با ملودی هایش مسخ شدم و خوابم برد و هنگام بیداری ام

حالت عرفانی سبک خودم پر کشیده بود انگار" و یک اشعه ی نازک خورشید از پشت پنجره ی

اتاق چشمانم را هدف گرفته بود تا تیر خلاص را بزند به ناز ترین خواب عمرم.

امروز خالی کرده ام.

یک طوری مثل آنهایی که چیزی برای باختن هم ندارند و سیاه چال دردهایشان یک تابلو به درش

پادشاهی می کند با مضمون ظرفیت تکمیل شد.!یعنی اصلا غم نداری".!

یعنی داری ولی برایت فرقی نمی کند شکل هندسی اش کدام قسمت پازل زندگی ات را پر می کند

وقتی همه چیز یعنی کشک.!

وقتی اینجوری می شوم روزهای سگی هم می رود به درک"تمام وجودم فلج می شود حتی جسارت

تیغ کشیدن روی شاهرگ زندگی با یک برش عمودی دردناک.!

چقدر این خالی کردن آدم را سبک می کند با اینکه خودم هم نمی دانم باید دوستش داشته باشم یا.؟

هنوز صورتم کنار گلهای قالی چسبیده است.

چقدر این پایین طعم برزخ دارد پسر.!!!!

یکشنبه شانزدهم مرداد ۱۳۹۰ |

اسلایدر